SULAT KAMAY

It was very early this Monday morning when I got my office mate’s text message. Another companion in the Creatives department is leaving and is already bound for abroad as I was reading the message.

As a background, I am working in an Advertising agency here in Manila. It is not as big as Saatchi & Saatchi or TBWA. And you can expect that the wage we are getting is not enough. For promdis like us who needs to pay rent, bills, carinderia debts, transport fare, food and many other things to compensate for not having families here in the big city. We are working as graphic/motion artists and writers and we are squeezing our brains for creative juices everyday. And its not easy, really, it is not. And there will be times that we will be shouted at or be said harsh things because a certain project is not the way the boss planned it or whatever. We receive criticisms (sometimes objective and sometimes just plain harsh) EVERYDAY of our lives here. Which is hard, but trying to accept anyways. I guess it is okay, if we are only getting paid justly for what we are working for. But we are not. And not all of my work mates are saying it. But I know they are also having a hard time.

So back to Gelan (the one who left for abroad). He has a family (3 in all) and his wife only has work if there is a shoot for she is a PA (personal assistant). She only earns 3,000Php if there is a project, if there is none she depends on her husband Gelan who is a graphic artist and receiving around 16,000Php a month only. His son is going to start school in the next 2 years and the K+12 education policy of the Aquino regime is going to take effect this coming school year as well. How is he supposed to pay for his son’s education with that meager income? And he’s always sick. He needed to go abroad. Why? Everyday, gas prices are going up. Together with the basic commodities and the standard of living. A family of 5 who’s wage earner is only getting 10,000Php a month cannot even afford all 3 children to finish up to college education. No one can live comfortably anymore here in the Philippines. The increase in the number of crimes happening everyday is also another manifestation of how desperate the people already are in order to survive. And the injustice part, is that the present government is not doing anything about it.

No Filipino can anymore survive the day without a good-paying job. They needed to become OFWs in order to alleviate the economic situation of their families, of their lives. For the truth is that the government, cannot and will not help them. It is rather busy in following orders from its greater boss which is the U.S. Imperialists. Who is as well busy in draining the country and many other third world countries for profit. Wherein, when you look on the other side — the broad masses are dying of hunger and poverty, farmers are tilling the barren lands they do not even own, the youth are dropping from school for parents cannot anymore afford it, lumpens are scattered victimizing people for money in order to keep themselves alive as well. This is the everyday Philippines. You may have a job now but it is surely not enough.

Having Gelan as the jolly, joker and fun office mate, I am saddened with his leaving for abroad. But then again, I understand why he had to. As well as the many other Gelans who braved the foreign lands and lonesomeness (some cannot even anymore come back), only to feed their families. This is not just any other OFW story. This is another of millions of wake up calls for the Aquino government to give genuine solutions for the struggling masses.

So, here I am again. Internally dealing with domestic financial problems (as I would like to call it) while trying to look composed and okay. It has been almost half a year now since I moved here in Manila. Things were happy at first because of course, I was finally with Karla. But then, when I realized that it was excruciatingly hard finding a job or even just to be financially stable, things started to crumble. I tried applying for a shitload of jobs and even tried the online job fair. But for the first 3 months, there was nothing. Until I stumbled into my present job now, still in which judgment day is nearing, which the corporate world used to call evaluation for regularization or – well, you know, be kicked out because you weren’t good enough for them. That’s how things work in a semi-colonial semi-feudal kind of society which unfortunately Philippines has gotten himself into. Or should I say, because of the ever-growing-and-will-still-eventually-fall —> Imperialism, lead by the US.

This is why we suffer such terrible socio-economic injustices. This where these sentiments came from.

But going back to my bourgeoisie sentiments; even though I am earning now, things are still too dire for me here. My monthly salary cannot even live up to the incessantly increasing standard of living here or anywhere! Have to get up at 6am every morning, will have no breakfast, take the ever tiring train ride to work, will work or sometimes will just be overly bored because there’s no JO (job order) for me, will wait for lunch break, eat lunch (utang), go back to the office, will wait for 6pm in order to be finally free for the day, will either go to an org meeting or go home. Then will buy some dinner for me and my girlfriend then we’ll have some smokes out on the veranda, we’ll talk and have coffee if we have extra money then will finally sleep. This is basically my every day. No household helper to follow my tracks, no one to wash my laundry or my dishes, no mother to take care of me when I’m sick, no siblings to just chill with and no usual friends to see every Friday nights. Ghaad, I never imagined myself to reach this point, to actually live this life and still survive for half a year now. But hey, I did. So screw you Mr. Depression. I won’t give in to you. Maybe at one point or another I have, but screw you still. There are times like this one wherein I’ll just stare into nothingness and will sulkily remember the days back home. Oh how comfortable every day was for me. No money problems, no laundry or dishes problems and will have whatever I want for breakfast, lunch and dinner — just plain comfortable life even though we are not rich; because my parents make sure we live okay. So thank God for them. I miss them more than ever. Not because life is good when I’m with them (which is also true) but because they actually care for me. Not like this cruel big city.

In essence, when you think about it, all these ranting are in fact a comprehensive manifestation of how the state of the Philippine society keeps on declining. Inaccessible education due to it being commercialized instead of as a right, no jobs for parents and the new graduates will have to fight over for a scant number of jobs that are not even in-line with their education courses. Then if ever there are jobs, but no decent benefits and the wage is greatly not enough for even a family of 4 to survive the day. Hundreds of Filipinos flock everyday to the urban areas such as this city I am in because vast tracks of land in the farm areas are being grabbed by landlords and corporations only for themselves. Thus everyday there are unjustifiable demolitions everywhere and dislocations of thousands of families who are only working even for a meager day-to-day income. Citizens having jobs now will eventually lose it because of the present (and even the pasts) administration’s tolerance of contractualization. And I will soon eventually face more of this kind of oppression of the social state. So I don’t have any right to complain further about not having the good life because majority of the people of this country is suffering worst of the worse age-old socio-economic problems.

So what to do now? I can just grab a plane ticket back home after I get my next monthly salary and never come back. But no I will not. Here or back home, everything is the same. Socio-economic injustices caused by those in power who keeps on entertaining themselves with things such as impeachments of people their own kind but not giving genuine solutions to the hunger and suffering of the broad masses.

What I can do and will relentlessly encourage and enlighten everyone having the same rants as me, is to join the ranks of those who are devoting themselves not to shallow sentiments as I’ve had but in serving those who are being deprived of their democratic right to a decent and just life.###

February 2012
Reference: LFS – Negros, LFS – USLS, ALSA-TOFI

University of St. La Salle, kilala na isang malaking unibersidad sa pulo ng Negros sa Visayas. Kilala hindi lang sa pag po-produce ng mga matatalinong mga estudyante at dekalidad na gradweyts, pero mas sa bahagi ng community development at pagiging isang prominenteng Catholic school sa buong bansa.

Pero sa pangalawang tingin, hindi ganito ka glamoroso ang buhay ng mga estudyante, guro at mga manggagawa sa loob ng unibersidad.

Pinagyayabang niya na isa siya sa maraming non-stock-non-profit na institusyon, pero kada semestre, daan-daang magulang ang napipilitang i-transfer o sa worst-case scenario, pahintuin ng pag-aaral ang kanilang mga anak mula sa unibersidad. Bakit?

Ayon sa datos na nakuha ng LFS-Negros sa Securities and Exchange Commission (SEC Regional Office-6), mula taong 2010 – 2011, dumoble ang Total Net Asset ng unibersidad (Php775, 340, 649 ng 2010 – Php888, 646, 021 ng 2011). Isama pa ang Net Income ng parehas na mga taon (Php97, 054, 738 ng 2010 – Php84, 233, 510 ng 2011). Klaro na ang USLS – Bacolod ay nagkakamal ng sobra-sobrang ginansya mula sa mga tuition fee increases na ipinapataw sa mga estudyante seme-semestre. Pero pag tinatanong naman ang administrasyon, para daw ito sa pagpapaganda at pagpapaunlad ng itsura at mga pasilidad ng eskwelahan. Ngunit ito ay klarong manipestasyon ng edukasyon na ginagawang negosyo sapagkat ang mga malalaking negosyante ng Negros tulad ni Mrs. Edith Villanueva ng Sugar Industry Foundation Inc. ay isa sa Chairperson ng Board of Trustees o BOT ng institusyon at si Mr. Leonito Lopue ng Lopue’s San Sebastian Department Store ay isa namang USLS BOT Treasurer.

Ayun sa konstitusyon, kung ang isang eskwelahan ay isang non-stock-non-profit, hindi ito nagbabayad ng buwis sa gobyerno dahil serbisyo at hindi negosyo ang binibigay nila sa mamamayan. Sa kada pagtaas sa matrikula, 70% nito ay dapat mapunta sa mga benepisyo, sweldo at mga prebilihiyo sa mga guro at empleyado ng USLS. Habang ang 30% ay mapupunta sa pag-improve ng mga educational facilities at serbisyo ng unibersidad. Ayun sa datus mula sa mga empleyado ng USLS noong nakaraang taon tumaas lamang ng Php1,000 ang kanilang buwanang sahod. Malinaw na hindi nila natanggap ang kabuong 70% ng umento sa matrikula noong 2010.

At kung titingnan natin ang Statement of Accounts ng mga estudyante, meron pa silang binabayaran na Php750 para sa Developmental Fee! Hindi na ito makatarungan sapagkat dumoble ulit ang binabayaran ng mga magulang taon-taon, sapagkat nasa 30% na dapat ito ng kabuuang kita mula sa Tuition Fee Increases. Mayroong 8, 400 College populasyon noong 2010-2011 ang USLS at limpak-limpak ang kanilang nakamal mula sa lahat na mga estudyante.

Ang taon-taong pagtaas ng matrikula ay para daw sa pagpapaayos ng mga pasilidad sa unibersidad pero hanggang ngayon, maraming mga drinking fountain ay walang tubig, Clogged Faucet o Out of Order naman ang iilang cubicle sa mga comfort rooms, wala ring mga salamin ang kaka-install lang na mga comfort rooms at ang ibang classrooms ay may mga butas na ang mga bintana. Sira na din ang mga headsets para sa EPI-Program sa Room CSL35, may non-functional na fountain sa Amphitheatre at palaging hindi umaandar ang elevator sa Benilde at Mutien Marie Building.

Lalo’t-lalo na, napaka represibo ang sistema sa loob ng Catholic na unibersidad na ito. Sa panahon ng Tuition Fee Increase Dialogues, walang konsultasyon o kahit pagpapaalam nalamang sa mga estudyante at mga magulang. Kahit na ang Student Government at mga Councils ay walang magawa sa mga desisyon ng administrasyon. Palaging nasa pinaka-likod na building na malayo sa mga estudyante nagaganap ang mga pseudo-dialogues na ito.

Kaya’t sa pag panguna ng LFS-Negros, bumuo tayo ng Alliance of La Sallian Students Against Tuition and Other Fee Increases o ALSA-TOFI. Na nagmumulat at nagoorganisa sa loob at labas ng eskwelahan para pigilan ang mga di-makatarungang mga polisiya at programa sa USLS. Ang mga panawagan at demanda ng LFS-Negros at ALSA-TOFI ay:
• ZERO INCREASE
• Breakdown and Refund
• SCRAP Developmental Fee
• Democratic Process
• Uphold a Scientific, Mass-oriented and Nationalistic Education!

Hindi na makatarungan ang mga nagaganap sa loob ng USLS tulad ng malawakang bulok na sistema sa edukasyon dito sa Pilipinas, at hindi na ito panahon para tumahimik ang mga estudyante at hayaang sila’y apihin ng komersyalisado, elitista at represibong sistema sa edukasyon. Sapagkat kabataan at mamamayan ang tutuwid ng daan, hindi ang mga negosyong institusyon na mga ito na may maka-imperyalistang itsura.###

Kaninang umaga ko pang gusto isulat ang entry na to. Nang mabasa ko sa newsfeed ng Facebook at Twitter ang naging Person of the Year  ng TIME magazine. In bold, all caps white letters were written THE PROTESTERS. Sila ang Person of the Year 2011 ng TIME. Akalain mo yun, ni-recognize ng TIME ang patuloy na umuusbong na pakikibaka sa buong mundo. And to think that TIME magazine is an Imperialist-power controlled magazine. 

So as I clicked and read through TIME’s article, I followed na, yes maraming pag-aalsa sa iba’t-ibang bahagi ng mundo. Pero may mga ibang, manipulado ang intensyon ng paglalaban. Maraming pag-aalsa at giyera na naganap  sa mga rehiyon ng Africa kung saan fina-flood nila ang mga laman ng balita ma pa-dyaryo, radyo, internet o TV man. Hanggang sa sumabog ang mga protesta na pinangunahan ng mga kabataang-estudyante hinggil sa edukasyon sa maraming parte ng South America at Europe. At malamang, naging highlight din ng taong ito ang OCCUPY Movement versus the elite 1%, na hindi lang huminto sa Wallstreet sa Amerika kundi lumaganap pa ito sa sari-saring bahagi ng mundo — hanggang Plaza Miranda, Bustillos at Mendiola. Ang mga mamamayan ng Pilipinas ay ilang-dekada na ring nasa ilalim ng pang-aapi ng ugnayang US-RP at iba pang mga Imperyalistang pwersa.

Hindi malayo ang epekto ng krisis ng Amerika sa ating mga Pilipino at sa lahat pang 3rd world countries na pinagsasamantalahan ng 1% (‘popularized’ by the Occupy Wallstreet Movement). Sapagkat sila na ang pinaka malaking nagmamay-ari ng mga multi-national corporations, banks [IMF-World Bank], factories at mga puppet na gobyerno ng maraming bansa. Sa mga nakapag-aral po ng Lipunan at Rebolusyong Pilipino, ang Imperyalismo ay hindi po isang sistema lang ng lipunan. Ito po ay ang pinaka mataas na antas ng Kapitalismo na nanganghulugan ng krisis — sa mismong bansa at mga kolonya nito. Krisis ito ng overproduction at sobra-sobrang pagsasamantala sa mga sakop nito.

Ang mga naganap na mga pag-aalsa at pakikibaka nitong taong 2011 sa buong mundo ay hindi lamang naglalaman ng rebellious/anarchistic tendencies (in which some has though) kundi ito’y napakalakas na senyales ng diskontento ng mga mamamayan sa umiiral na bulok na sistema. Nakikilala na unti-unti ng mga dating nasa bakod ng kawalang-pakialam kung sino ang tunay ka kaaway. Kung sino ang dapat sandalan at pagkatiwalan. Dahil hindi na tayo sang-ayon sa nakakasakal na uri ng lipunan kung saan ang malalaking burgesya komprador at panginoong maylupa ang naghahari.

Sabi nga ng kanta ng U2 (Sunday Bloody Sunday): I can’t believe the news today/ I can’t close my eyes and make it go away/ How long, how long must we sing this song?

Hindi na po natin kelangan mag-hintay pa. Panahon na ng puspusang pakikibaka para sa matagal ng minimithing  tunay na kalayaan. Kalayaan mula sa kontrol ng 1% na uring nang-aapi. Kaya hindi ako naniniwala na sa taong 2011 lang mangunguna ang mga THE PROTESTERS. Magpapatuloy ito hanggang makamit ang tunay na pagbabago. 

Protesters didn’t just voice their complaints — they CHANGED THE WORLD. –TIME magazine

**Pagpupugay sa lahat na nakasama sa TIME Persons of the year. At ang mga never-mentioned, never-known pero nakipaglaban para sa kani-kanilang mithiin. At ang mga Kabataan, estudyante, manggagawa at mga magsasaka na aking nakasama sa OccupyPH (Mendiola) na marahas sinagot ng rehimeng US-Aquino. SULONG! 

Habang lumalalim ang gabi at nanunuot ang pangungulila sa sandaling nakaraan, pinapakinggan ko ang ilang tugtuging-bukid. Hindi ko maiwasang mangiyak-ngiyak sa sentimyentong matagal nang pilit pangibabawan. Pero pasensya na, at nangungulila ako sa pakikibaka. Sa pamumuhay na may ipinaglalaban, na may malalim na dahilan. Sa nakaraan at patuloy na nagiging katotohanan, na hinding-hindi ko tatalikuran.

 Ang buhay sa piling ng masang ipinaglalaban.

Maaalala ko ang isang napaka-init na araw noong 2008 nang una akong sumama sa Lakbayan sa Negros. Isang bayan nga lamang ang pagitan nun pero naramdaman at nakita ko ang mga naka-apak nalamang na mga magsasaka at magbubukid para lamang mapa-rehistro sa gobyerno at sa malapad na mamamayan kung anong dusa ang kanilang nararanasan sa kabukiran. Hindi lamang sa probinsya ng Negros pero gayundin sa buong Pilipinas. At mas lumalim ang aking kagustuhang mag serbisyo sa uring-magsasaka at sa iba pang uring inaapi’t inaalipusta. Dumating ang araw nang ako’y inimbitahan sumama sa isa na namang Lakbayan sa Negros nung Oktubre ng sumunod na na taon at di ako nagdalawang isip na sumama sa starting point. Nagsimula ang martsa ng mga magsasaka at manggagawang-bukid sa Kabankalan, Negros hanggang sa mayor na lunggsod ng Bacolod. Tumatakbong 96 kilometro ang pagitan ng dalawang lugar na ito. Pero hindi ko ito inisip, kundi ang makapiling lamang ang mga magsasaka at mas mayakap ang dahilan kung bakit nila ito ginagawa. Hindi tulad ng isang piging ang Lakbayan, ang maglakad ng 96 kilometro sa ilalim ng init ng araw at ulan. Para sa isang peti-b na tulad ko na lumaki sa komportableng pamumuhay, ang martsa na ito ay nagging pagsubok. Pero masaya ako, napapagod man ako at nagkakaron na ng mga sugat sa talampakan, masaya ako. At uulit-ulitin ko ito sa mga sumunod pang mga taon. Nakilala ko ang mga nanay, mga tatay, kuya at mga ate natin sa kabukiran. Nakipag-kamay ako sa kanila, tumabi at nalaman ang iba’t ibang kwento ng pagdurusa at pakikibaka. Mga kwento ng hindi pagtapos ng pag-aaral para tumulong sa mga pagsasaka at gawaing-bukid. May mga sumanib sa organisadong pakikibaka at may mga pamilyang namatayan ng anak o ama dahil dito.

Halos 100% ng Negros ay pagmamay-ari ng pamilya Cojuangco, na kapamilya ng pangulo ngayong si Noynoy Aquino at nang kanyang pumanaw na ina na si Cory Aquino. Tinatawag na sugarlandia ang Negros sapagkat pangunahing produkto nito ang asukal. At lahat na malalapad na lupain at hacienda ay nasa kamay nitong mga malalaking panginoong may lupa at kumprador burgesya tulad ng nasambit sa itaas.

Walang magbubukid ang naging matiwasay ang pamumuhay sa ilalim nila at ng kanilang mga armadong tagabantay. Kahit na noong unang panahon pa man. Patuloy ang pangangamkam ng iilan sa lupang binuwisan ng dugo at pawis ng ating mga magsasaka. Patuloy ang karahasan na sinasapit nila sa kamay mismo ng militar ng Pilipinas. Habang boses at plakards lamang ang sandata ng kanilang pakikibaka, bala, pananakot at dislokasyon ang sagot ng gubyerno sa deka-dekadang gutom at kawalang hustisya na kanilang tinatamasa. Wala pagbabago hanggang ngayon ang sitwasyong ito. Lalo lang lumalala.

Nagbabaga na ang lupa, at ang mismong sumasaka nito. Sabi nga ni Ka Daning ng Kilusang Magbubukid ng  Pilipinas, ‘ang uring magbubukid ay di lamang uring nagdurusa, uri din kami ng lumalaban.’

Saglit man na tumahak ako ngayon sa buhay ng isang ordinaryong kabataan na nagtatrabaho, hinding-hindi ko lahat ito nakakalimutan. Iniipon ko lamang ang aking paninidigan habang tumutulong din sa aking pamilya. Pero kasama ako sa pakikibaka ng mga magsasaka at manggagawang-bukid. Kasama akong babawiin ang lupa at isusulong ang tunay na repormang agraryo.

Magtatagumpay ang pakikibaka ng uring magbubukid at lahat na uring inaapi’t inaalipusta.

Written last 012811

Dalawang gabi nang umuulan; umaabot hanggang umaga. Di ko na ata maalala ang mukha ng sikat ng araw. Kung paano nito pinapainit di lang ang lupa, kundi pati na ang mga nalulustay na mga damdamin. Pilit kong iniisip kung alin ang mas paborable dito sa kanayunan; ang tag-ulan ba o ang tag-araw. Pero kung ako ang tatanungin, mas gusto ko sigurong maramdaman muli ang alab na dala ng init ng araw. Natatandaan ko pa ang simula ng paglalakbay na ito.

Isa ding malamig at masalimuot na gabi pero puno ng pag-asa ang puso’t diwa ko. Naririnig ko pa ang kuting-kuting ng gitara, ang mga bituin sa kalangitan na parang mga buhangin sa dalampasigan, ang init ng pangangamusta ng masa at mga kasama, ang ginigiliw kong naghihintay sa maliwanag na dako ng mundo at di ko makakalimutan ang mga luhang pumatak (at patuloy na pumapatak) mula sa mga mata ko; dahil sa daan-daang nagsusumamong mga damdamin.

Simula’t sapul, klarong-klaro sa akin kung ba’t ako nandito at naglalakbay. Kung bakit ko dapat tiisin ang lamig, ang mga naghihingalong mga tuhod, ang mga kalamnang nanginginig, ang mga sikmurang sumasakit sa minsang walang makain, ang nakakamatay na pangungulila, lalong-lalo na ang araw-araw na pangangamba. Lahat ng ito’y bahagi ng sakripisyo’t kamatayan para sa pagsusulong ng tunay na kalayaan. Ito’y di lang para sa interes ng mga mag-aaral na patuloy na binibiktima ng kawalan sa libreng edukasyon, o para sa mithiin ng mga manggagawang mabigyan ng sapat na sahod at benepisyo. Ito’y para din sa malawak na hanay ng mga magsasaka at manggagawang bukid na maangkin ang lupang dapat ay sa kanila. At sa libo-libo pang pinapatay, ginugutom, inaapi’t inaalipusta ng sistemang ganid sa kapangyarihan at ginansya.

Ngunit di ko na tantya ang sarili ko. Lahat ng ito’y biglang naglaho, na kahit sa gunita ko man lang ay di ko mahanap. Ang natira nalang ay ang madilim na katotohanan ng mga makasarili kong interes na hindi ko pa napangibabawan. Anong pilit kong kalimutan at iwaksi ay di ko magawa hanggang sa nasaktan ko na ang mga tao sa paligid ko pati na ang sarili ko mismo. Di ko mapapatawad ang mga naiisip ko sa mga panahong ito. Namatay ang diwa ko sa pakikibaka. Oo, yun ang katotohanang magpapabigat sa loob ko habambuhay at natatakot akong di na mabawi kelanman. Pero sa kabila ng masalimuot kong pinagdaraanan, di nawalan ng pag-asa at kagustuhang tumulong ang mga kasama. Muli akong pinaalahanan sa prinsipyong aking sinumpaan; na pagserbisyuhan ang masa “buhay man ay magkalagot-lagot”. Na ang puso ko ay may kahati at yun ay ang masang pinagsasamantalahan. Sa mga kasama; pasensya kung huli na ang aking pasasalamat, pero lagi’t lagi kong gugunitain ang pag-uusap na yun at isasabuhay sa paraan din ng pagtulong ninyo.

Hindi nga madali ang buhay na iniaalay sa masa; pero handa akong maya’t mayang isalang ang sarili at pag-iisip ko sa bagang nagpapanday ng paglaya.

Sa uulitin.

*Likin Lumboy — Cebuano term para sa pagro-roll ng tabako gamit ang dahon ng Lumboy.

121010

Barako coffee at 4:10 in the afternoon.

A packet of cigarettes.

Rainy rainy day; Alone.

Warning: This account would sound really selfish. Please allow me to be selfish for once.

For the past few months, I had my million doses of emotional, physical and mental rollercoaster. Yes, the ups and the down-in-the-dumps thing. It almost took the best of me; or wait, am I even at my best? Hmmmm.

I made major decisions in my life, some are hasty (or most of it was). I decided to stop my schooling, to be a full time activist, to commit in a long distance relationship with a girl, to be pressured and become unreasonably impatient, to pick a fight with my mom because I can’t tell her what I really feel anymore, to make my father my safety net and my countless alone coffee sessions like this one, and to be actually ‘raw’ and become somebody I am not before. I even lost my bestfriend, she’s in a far place now probably missing me too but can’t come picking me up the way she does before. I miss her, I miss ranting myself away to her and just be comfortably silent after.

I am not okay. Yes, and that’s the truth.

I used to be in-control of my life before, everything used to be so organized and light and real. Not like now unfortunately. I had days like this one before, but not as fcuked up as this.

I thought, that those decisions I made are going to make my life really well, because I wanted those in the first place, REALLY. But now I’m having second thoughts. And nightmares.

I often wonder, do I feel bad because things are not going the way I wanted them to go, or because I’m just not doing them right. I once told a friend, that one best thing I love about myself is my impulsiveness, my hastiness (adventurism eh? The hell.) because most of the time, it turns out good, it turns out really great for me and for the people around me. You know the way complexities turn out straight in the end because your heart was so in it when you did it. Another thing, I have always been the kind of person who hates conformity, of being boxed by the standards of this life on earth, I have always been my own person, and yes I am so entitled to it. I love being so random, so free-spirited. I remember one time when someone wanted to court me and my friends stepped up and told the person that Pats is this and that. I was seating on the side, listening, smiling because the way they know me from head to foot shocked me. And I was thinking; yeah, that is so me. I have always been transparent to people, to the point that most of them took advantage. The hell though, at least I know I have been honest. And what’s tragic is that now, people either misunderstand me or doesn’t get me. When I’m alone I often ask my self; have I become somebody else? Did the decisions I made, made me someone so complicated and cautious? Maybe, maybe not.

I am not ranting this out just because I am not okay but because I want to change this, I want to be myself again. The way I knew myself and the way people know me. If asked if I want to go back and change the decisions I made, I’d say no; because I’d still be doing the same things in the future. I just want to make things right for me and for the people around me that gets so affected with the way I am now. I acknowledge the fact that it’s not only me who’s working life out, it’s always a two-way process or you work with a multitude, you interact with the bigger picture. You understand it and eventually change it. Thank God, I still understand myself at least. And may the people around me, help me change.

For the meantime; I want to build my relationship again with my mom, I want to be a better daughter and sister, I want to be a better activist and really serve from the heart not just because it’s an obligation, I want to be a better (if not the best) girlfriend to Karla and really make her feel that I love her, I always have. I want to make our relationship better because now it’s really not okay and one thing that leads me to often breakdown is this issue; I want to give her the whole package, the Pats that I have always been to other people, I want us to be physically together (if not now then maybe soon). I want to reunite with my passion for photography and writing (and travelling if there’s money). I want my bestfriend back home if that’s not too selfish to ask. And as for other things, I can still keep up.

“It’s not about geography or happenstance. You need to fly and take a chance.”

–Rachel Yamagata

But I can still say that; it’s not where I end up but how I got there.

5:24pm, two doses of coffee, 6 cigarette butts and a plate of sandwich.

Still raining.

Sa araw na ito, umalis na sa pwesto ng pagkapangulo ng Pilipinas si Gloria Macapagal-Arroyo. At sa kanying pag-alis ay iiwanan niya ang isang sistema o sitwasyon na kung saan ang sambayanan ay 9 na taong nagdusa, inalipin at binigyan ng kawalang-hustisya.

9 na taong ang gutom ay mas ginugutom, ang walang matirhan sa urban ay patuloy na dumadami, ang antas ng kawalang trabaho ay tumataas, ang edukasyon ay ginagawang negosyo, ang mga magsasaka at manggagawang bukid na nagbibigay ng pagkain sa ating mga hapag-kainan ay siyang walang makain, ang mga manggagawa sa mga pabrika at pagawaan ay patuloy na binabarat at hindi binibigyan ng makatarungang benepisyo.

9 na taong ang mga lumalaban sa karahasan ng burukrata ay patuloy na pinapatahimik at pinapatay. Lider-estudyante, magsasaka, mga lider ng unyon, mga human rights fighter at marami pang iba. Walang pili ang rehimeng Gloria Arroyo. Sino man ang tututol sa mga kagustuhan niya at ng Imperyalistang US ay tiyak na ang pangalan ay nasa listahan na ng kanilang mga pakawalang aso. Ngunit tayo na nasa hanay ng nakikibaka, ay hindi natatakot o nawawalan ng diwang magpatuloy.

At ngayon din, sa pag-upo ng bagong pangulo ng Pilipinas na si Benigno ‘Noynoy’ Aquino III, ay marami ang naghihintay at nagmamanman sa bawat hakbang at hahakbangin niya.

Oo, marami ang kaniyang mga taga-suporta sa kaniyang Inagurasyon. Nagmukhang konsyerto na nga ang inagurasyon dahil sa rami ng kaniyang mga fanatico at mismong ‘fans club’. Akala namin ang pinapanood namin sa tv ay big night ng Pinoy Big Brother. Ngunit alalahanin natin at imulat pa ang ating mga sarili na si Noynoy ay kabilang sa pamilyang panginoong maylupa na Aquino-Cojuangco, at ang mga landlords na tulad nila ay hindi boluntaryong ipamimigay ang mga ari-arian at mga lupa. Ni hindi nabilang sa speech niya ang usapin sa Hacienda Luisita, ni hindi niya binigyan ng konkretong solusyon ang sistema sa edukasyon at inanyayahan pa niya ang mga dayuhan na mag invest sa ating bansa dahil tayo daw ay magiging “…consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.””.

Mulat din sa atin na bago pa nagsimula ang halalan nitong Mayo, ay natalana at nasigurado na ng Imperyalistang US ang kaniyang pagka-panalo. Sa paglabas niya pa lang sa cover ng Time magazine ay maririnig mo na ang pagsang-ayon ng US sa kaniya.

Kaya sa mga dumaang araw at sa araw na ito mismo, kaming mga nasa progresibong mga organisasyon kasama ang laksa-laksang mamamayan ay ipinaparehistro ang ilang taon ng pangunahing pangangailangan ng sambayanan. Na sa kasamaang palad ay hindi nasagot ng rehimeng Arroyo (bahala na ang librong kaniyang pinublish).

Noynoy Aquino, ikaw ay aming masusing babantayan. Matapos man o hindi ang unang 100 araw mo, at wala kang maiharap at magawa na konkretong solusyon sa aming mga pangangailangan — asahan mo ang muli naming pagprotesta at malakas na pakikibaka dito man o sa kanayunan.

Hinahamon muli ang sambayanan!

Benjie Bayles – anak, kapatid, kaibigan, kasama.

Isang Aglipayan Church worker sa Brgy. Su-ay, Himamaylan, Negros Occidental, miyembro ng Bayan Muna Partylist, ng NFSW, ng KARAPATAN – isang  Human Rights Fighter.

Pinaslang noong gabi ng June 14, 2010 sa nasabing baranggay, ng 2 armadong mga lalaki na nakasakay sa motorsiklo. 15 gun shots.

Sa ngayon, patuloy na pinabubulaanan ng Armed Forces of the Philippines(AFP) na hindi sa kanila ang 2 suspek; taliwas sa pag-aamin ng dalawa.

Si Benjie ay naging isang sacristan noon ng Iglesia Filipina Independiente sa ilalim ni Fr. Tagod. Hindi siya nagkaroon ng pormal na edukasyon, ngunit sa araw-araw niyang pagsama kay Padre, siya ay patuloy ring namulat sa totoong nangyayari sa simbahan at sa mismong bayan. Tumubo siya hanggang sa napag desisyonan niya na siya ay magseserbisyo sa malapad na hanay ng masa lalo na sa mga magsasaka at mga manggagawang-bukid na patuloy pa ring nilulupig ng bulok na sistema. Si Benjie ay naging aktibo sa pag-iimbestiga at pagtulong sa mga biktima ng human rights violation, kaya siya na ‘identify’ ng mga kaaway at pina-under surveillance simula nitong Abril 2010 hanggang sa siya ay kanilang na tyempuhan at pinaslang.

Kung kayo ang tatanungin –  krimen ba ang pagtulong sa mga inaapi? Krimen ba ang paglahad ng katotohanan sa sambayanan? Krimen ba ang magserbisyo ng tama at tapat sa bayan? Nagsisigawang HINDI.

Ngunit dahil klaro sa atin na sa ilalim ng administrasyong Arroyo, isa itong krimen na dapat ka pang barilin sa gilid ng daanan ng 15 bala. Dahil na bababa na siya sa pwesto sa paparating na Hunyo 30, mas naging desperado siya na lipulin ang mga nagtataliwas sa kagustuhan niya bilang isang papet ng Imperyalistang US. Sa pag pakawala niya ng kanyang mga aso sa iba’t-ibang lupalop ng Pilipinas, tulad ng Oplan Bantay Laya 1 at 2, si Benjamin Bayles ay ika-anim na naging biktima ng extra-judicial killings sa loob lamang ng 2 linggo. Makatarungan nga ba ang labang nilulunsad ng iyong administrasyon at mga hari-harian?!

‘Langya ka talaga Gloria! ‘Langya kayong mga Imperyalista! ‘Langya kayong militar!

Mula sa personal kong naramdaman at nakita (kung ako ay inyong maipagpaumanhin) – habang ako ay nandoon sa misa para kay Benjie Bayles, di ko na napigilan ang aking sarili na umiyak. Dahil tama ang sinabi ni Bro. Arce, na ‘Pinatay nga nila ang katawan ni Benjie, ngunit hindi ang kanyang diwa’ at ang diwa ng marami pang Benijie na magpapatuloy sa kanyang nasimulan na lumalaban sa mga nang-aapi at nang-aalipusta. Magpapatuloy ang maraming (at dadami pa) Benjie sa paglilingkod sa kanyang tinubuang lupa. At hindi titigil hanggang sa makamit ang hustisya para sa lahat na hindi makatarungang pinaslang ng mga militar at ng mga utos ng Imperyalista.

Masakit man sa atin ang mawalan ng kapatid, kaibigan, kasama – ngunit isipin nating, hindi dyan nagtatapos ang dakilang laban. Tayo ay dadami pa dahil sa inspirasyong binahagi sa atin ni Benjie at ng marami pang biktima ng berdugong sistemang ito.

Maging isang hamon ito sa atin at sa sambayan, na wag tayong magpapasupil sa mga ligalig at kaba na dala ng kasalukuyang sitwasyon, wag tayong magbubulag-bulagan sa karahasan ng mapang-aping uri, dahil sa atin nakasalalay ang inaasam ng bayan na Kalayaan.

HUSTISYA Para kay Benjie Bayles at sa lahat na naging biktima ng extra judicial killings!

MABUHAY KA KASAMA!

“Okay lang kami mag support, basta indi lang riot2 or ga go against the governement guid. Neutral lang ah.”

What kind of statement is that? Anong klase kang estudyante? Ganito na ba talaga kayo ngayon, o dahil lang sa pinanggagalingan nyo. Dahil sa BULOK na oryentasyon na pinanggagalingan nyo.

Di ko kayo ma gets, na fufrustrate ako sa mga salita at actions ninyo. Baket?

Dahil unang-una, kabataang-estudyante kayo. Apektado kayo sa lahat na gawain ng bulok na gobyernong ito. At hindi pwedeng manatili kayong pipi, bulag at bingi sa mga mapang-aping isyu sa paligid ninyo. Hindi pwedeng habangbuhay, mananatili kayo sa ‘neutral ground’ na sinasabi ninyo. HINDI PWEDE.

HINDI TALAGA PWEDE.

Taon-taon tumataas ang presyo ng matrikula, na parang kahanay na nya ang taon-taon ring pagtaas ng gasolina, bilihin, pangangailangang-medikal. Taon-taon rin tumataas ang bilang ng mga nagda-dropout na mga kabataan dahil di na makayanan ang tuition, dumadami ang mga kabataang nagre-resort nalang sa mga anti-sosyal na mga aktibidades. Dumadami na rin ang mga nanay at tatay na nawawalan ng trabaho dahil sa mga polisiya na sinusulong ng reaksyonaryong gobyerno mula sa imperyalistang pamumuno. Tumataas na rin ang bilang ng mga militanteng kabataang-estudyante ang biglaan nalang nawawala dahil sa kanyang paninindigan at ipinaglalaban. At dahil sa patuloy na pamumuno ng naghaharing uri sa mga hacienda at sa urban na mismo, maraming magsasaka at manggagawang-bukid ang marahas na dinidisperse sa kanilang pagprotesta at paglaban sa lupang, dugo’t pawis ang kanilang inaalay. Patuloy pa ring binabarat ang mga manggagawang, halos di na maitawid ang pamilya sa sweldong tinatanggap, kahit pa ang mga katawan at buto nila ay di na maigalaw sa pagtatapos ng araw sa trabaho.

Tama nga ba, ang pagsasawalang-bahala ninyo? May makukuha nga ba kayo sa desisyon nyong manatili sa bakod ng ‘neutral ground’?

Sana, maging klaro sa inyo kung baket may mga progresibong organisasyon na patuloy na pinaglalaban kayo, kung baket hindi nagsasawang magpicket at mag protesta laban sa mga nang-aapi hanggang makamit ang tunay na kalayaan.

At sana, mamulat kayo sa tunay na nangyayari sa paligid na ginagalawan at sa mismo ninyong papel sa pagkamit ng nasabing Kalayaan. Dahil hindi nadadaan ang tunay na pagbabago sa simpleng paraan.

Arouse.Organize.Mobilize!

Kabataan, mamulat ka!